CORKBOARD for PLAY by pizazzy-yumekui

               สองทุ่มสิบห้า เดือนธันวาคมที่ไม่หนาว ท้องฟ้าไม่โปร่ง แต่พระจันทร์แจ่มใส :)

ฉันกำลังเดินกลับหอ เดินๆๆๆ แม้จะเดินมาตั้งแต่สี่โมงเย็นจนถึงสองทุ่ม ชีวิตฉันเป็นอะไรแบบนี้มาประมาณสามสัปดาห์แล้วล่ะ ก็ตั้งแต่ขึ้นศัลย์กรรม ชีวิตก็เปลี่ยนไป รีบตะเกียกตะกายไปราวน์ก่อนหกโมง (อาทิตย์แรกไปตีห้าครึ่ง แต่ไม่ไหวล่ะ) กลับหอสองทุ่ม ถ้าฤกษ์ยามดี ก็อยู่ประหนึ่งอยู่เวร นั่งรับเคส เขียน progress note ไปเรื่อยๆ

               ทุกทีพอกลับถึงหอก็รู้สึกเหมือนพลังหมด แต่วันนี้หนู "อิ่มใจ" ค่ะ :D ความสุขของนศพ.ตัวเล็กๆคืออาการของคนไข้ progress ขึ้น แล้ววันนี้อารมณ์ฉันก็ดี maxmax เมื่อคนไข้ก็รู้สึกถึงความเอาใจใส่ของเรา :D คนไข้บอกว่า "ถ้าโลกกลมเราคงได้เจอกันอีก " (555) แล้วก็อวยพรต่างๆนาๆ :)  เพียงเท่านี้หนูก็ยิ้มแต้แล้วคร่าาา  

              

ห่างเหินการอัพมาซะนาน ครั้งสุดท้าย เห็นว่ายังเปนตอนเรียนที่คณะวิทย์ immuno อยุ่เรยแฮะ ผ่านไปหลายบล็อก จำได้ว่าช่วยปี 3 รู้สึกขึ้นมาจริงๆจังๆว่าอยากจะตักตวงความรู้ให้มากที่สุด ความรู้ทางคลินิกที่แต่ก่อนจะรู้สึกว่ามันไกลก็เปลี่ยนแนวคิดและอยากจะเก็บ รู้สึกดีใจมากๆที่เรียนกับอาจารย์เก่งๆและทุ่มเทให้นศพ. ผ่านบล็อกแบคทีเลีย ที่อาจารย์กะพี่ๆTA มานั่งป้ายสไลด์ให้นศพ.ย้อมแกรมกันเยอะแยะหลายร้อย เอ..อาจจะเป็นพันเลยนะ จนถึงบล็อกสุดท้าย genetics อาจารย์ใจดีมาก พาคนไข้จริงมาให้พวกเราดูด้วย คนไข้ก็ใจดีตอนสอนเสร็จก็อวยพรให้ T^T

ปิดเทอมหนึ่งอาทิตย์ แต่เราแทบไม่ได้ปิดเลย ติวcompre ที่นั่งไปความรู้เก่าก็จำไม่ค่อยได้แล้ว (อนาถมาก) ไปซะหกวัน ปิดเอาจริงๆก็วันอาทิตย์หนึ่งวัน จะเรียกว่าปิดเทอมก็ดูกระไรอยู่แฮะ

เปิดเทอมใหม่ ได้ย้ายมาเรียนที่รพ. บรรยากาศต่างไป เกร็งทีเดียว เดินไปไหนเสื้อขาวมายกมือไหว้กราวตลอด มีไหว้ผิดด้วย แหะๆ แต่ไม่เสียหายนี่เน๊อะ (แค่เค้างงๆ) แต่ตอนนี้ค่อยชินกับบรรยากาศมากขึ้น กลับมานั่งจัดตารางสอน AP, CP, Phychiatry, Fammed., intro to med.

เรียนไปแบบชิลๆเพราะไม่ได้สอบเป็นบล็อกแล้ว จนเมื่อเดือนต.ค. ถึงงานใหญ่ของปี 3 จัดค่าย :) งานที่เพื่อนๆร่วมแรงร่วมใจกัน ได้ตรวจข้อสอบน้องๆ(ฮาดี) ดีใจที่น้องๆสนใจค่าย กิจกรรมเยอะมากๆๆ เราเป็นฝ่ายวิชาการไม่ค่อยได้ใกล้ชิดน้องๆเท่าไหร่ แต่ก็ได้มาคุยตอนบายศรี หลายๆคนก็จะอวยพรแล้วผุูกข้อมือให้ แต่ด้วยความที่เราไม่ค่อยได้คุยกะน้อง เราเลยแอบชวนคุย (ซึ่งก็หลายนาที) ถามไปถามมา น้องหลายคนก็เล่าความรู้สึกให้ฟัง เช่น ไม่อยากเป็นหมอแล้วมาดูแล้วรู้สึกว่ามันยากกว่าที่คิด...เราก็เลยบอกน้องว่า "นี่ ขนาดตอนพี่สอบติดแล้วพี่ยังกังวลเลย แต่ไม่เป็นไรนะ เราจะค่อยๆโตขึ้น ค่อยๆปรับตัว อาจารย์เค้าจะเริ่มสอบจากเบสิค บลาๆๆ" หรือแบบถามว่า เจออาจารย์ใหญ่ไม่กลัวหรอ น้องๆส่วนใหญ่เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยกลัว ปีที่แล้วมีคนอาจหาญขอให้เปิดผ่าคลุมหน้าอาจารย์ใหญ่ด้วยซ้ำ แต่ก็มีน้องคนนึงบอกว่า "ตอนหนูดูวอร์ดนิติเวช แล้วมันนึกถึงตอนคุณลุงเสีย คุณลุงหนุเสียที่นี่ เหมือนเหตุการณ์นั้นมันย้อนกลับมา" หรือบางคนตอนแรกก็เห็นยิ้มๆ คุยไปคุยมาถามได้ความว่าเครียดมากเรื่องเรียน รู้สึกว่าพยายามเท่าไหร่ก็ไม่ได้ โถน้องคะ อย่าต้อนตัวเองให้จนมุมซิ เราก็เลยคุยกับน้องไปเพราะเราก็เข้าใจนะ เราก็ไม่ใช่พวกหัวดีมาก ก็ต้องอาศัยความอดทนเนี่ยแหละ แต่สำหรับเราแล้ว เราว่าคนที่มีความพยายามมันน่านับถือ เบื้องหลังความสำเร็จน่ะ มันต้องอาศัยความพยายามกะวินัยในตนเองเนี่ยแหละ เท่ห์สุดๆ ไม่ใช่จะฟลุกๆแล้วได้กันหรอก เพราะเรารุว่าในขณะที่คนอื่นเที่ยวเล่นแต่เราต้องลำบากมานั่งอ่านหนังสือ ต้องนอนดึกกว่าคนอื่น ที่เราทำอย่างนั้นเพราะเรารู้ว่าตัวเรากำลังทำอะไรอยู่ เรากำลังจะก้าวไปคว้าฝันของตัวเอง เป็นสิ่งที่เราจะเอามันมาด้วยความสามารถของเรา เพราะฉะนั้นามันก็โคตรคุ้มค่า ใช่มั้ยล่ะ :) เนี่ยเป็นสิ่งที่เราคอยพร่ำบอกตัวเอง และเราก็บอกน้องไปอย่างนั้น ดีใจที่ทำให้น้องรู้สึกดีขึ้น แต่คนเราน่ะบางทีความมุ่งมั่นก็อาจบิดเบือนมากดดันตัวเอง หลายคนทำไม่ได้ว่า ทำดีที่สุดแล้วก็จบ เอาความผิดหวังครั้งก่อนๆมากดดันตัวเอง ซึ่งเป็นเรื่องที่เราเองก็ยังต้องเตือนสติตัวเสมอ เราก็เลยเตือนน้องไปด้วย   พอได้มานั่งคุยก็รู้สึกว่าประสบการณ์เราก็ช่วยน้องได้น้าาา...

จบค่ายก็เริ่มจะเป็นฤดูกาลสอบแล้ว แง๊ๆๆ สำนึกแล้วว่าชิลเกิ๊นนนน...

เมื่อวันศุกร์ เป็นการฝึก history taking นึกว่าจะให้มาซักประวัติกันเองเหมือนครั้งก่อนๆ แต่กลับมีคนไข้จำลองมาให้โดยไม่ตั้งตัว ตื่นเต้นน่าดูกลัวถามคำถามสับสนวนไปมา ความรู้เรื่องอาการวิทยาก็ยังไม่มีเท่าไหร่ งุๆปลาๆมาก แต่พอจบชั่วโมงมานั่งคิดดู เอ...นี่เราก็ใกล้การได้สัมผัสผู้ป่วยจริงอีกขั้นแล้ว :) รู้สึกตัวเองได้โตขึ้น (แต่ยังโง่ววววววววว อยู่เรย)

วันนี้ได้นอนเต็มอิ่มหลังจากไม่ได้ชาร์ตพลังมาสามอาทิตย์ทำให้ป่วยอีกแล้ว พ่อมารับตอนเย็นเลยรีบพาไปหาหมอ หมอให้ augmentin มา หูยยย จะ broad ไปไหน แถมทำให้ค่ายาแพงอีก กินไปก็คิดไปว่าอ้าากิน broad อย่างงี้จะทำให้เชื้อในตัวเราต่อไปดื้อยามั้ยเน้ออออ... ป่วยคราวนี้พ่อไม่ค่อยบ่นนัก สงสัยคร้านจะบ่นเรื่องจะลูกสาวคนนี้หาเรื่องไปรพ.ได้เรื่อยๆ สงสัยชินแล้วมั้ง

เห้อออ ไม่ค่อยได้อ่านหนังสือเลย สิ่งสำคัญสุดตอนนี้คือสมาธิ จงมาๆๆๆๆ ยังไงคืนนี้ก็ต้องจบ CVS ให้ได้ซิน่า ไม่งั้นก็น่าเกลียดเกินไปล่ะ :(